Medycyna chińska jest stylem medycyny tradycyjnej, której początek przypada na okres od 2 do 3 tys lat p.n.e. W Chinach stanowi standard usług medycznych. Jednak współczesne zainteresowanie wschodnimi sztukami spowodowało wzrost popularności praktyk medycyny chińskiej wśród osób zamieszkujących inne kraje.

Mimo, że medycyna ta powstała w innym rejonie jest niezwykle uniwersalna dla różnych regionów świata. Uniwersalność tego systemu sprawia, że praktyki medycyny chińskiej można zastosować we wszystkich miejscach i u wszystkich typów ludności. Medycyna chińska podchodzi w sposób holistyczny do pacjenta, nie rozgraniczając wpływu emocji, stanu ducha i kondycji ciała człowieka. Niezależnie od miejsca w którym żyjemy prawa natury występują wszędzie i dotyczą nas w tym samym stopniu. W związku z tym podstawową zasadą medycyny chińskiej jest uwzględnienie miejsca zamieszkania pacjenta, jego wieku, konstytucji, płci ale też lokalnych zwyczajów żywieniowych, pór roku, pogody i uwarunkowań geograficznych.

Zgodnie z założeniami medycyny chińskiej należy przewidzieć przyjście choroby spowodowanej niewłaściwym stylem życia. Lekarz medycyny chińskiej obserwuje pacjenta. Jego zachowanie, twarz, wygląd języka, puls oraz zadaje szczegółowe pytania dotyczące stylu życia i na tej podstawie jest w stanie przewidzieć zaburzenia równowagi w organizmie pacjenta jeszcze zanim zaburzenie to da o sobie znać w formie bólu czy wyników badań odbiegających od norm. Natomiast leczenie a raczej przywracanie do równowagi pacjenta opiera się na kilku filarach: dietetyce, ziołolecznictwie, masażach, medytacji oraz coraz bardziej popularnych terapiach takich jak akupunktura, termopunktura (moksa) oraz ćwiczeniach Qigong czy Tai Chi. Czasami wystarczy zastosować zmiany w diecie aby przywrócić zdrowie u pacjenta, niekiedy jednak (kiedy zaburzenie jest poważniejsze) konieczne jest zastosowanie pozostałych technik leczenia.